Чингис хаан эхээ їзээд эмээн зайлав. Єэлїн эх уурлаж тэрэгнээс буумагц, Хасарын ханцуйн хїлгийг єєрєє тайлж тавиад малгай, бїсий нь Хасарт єгєєд уур хилэнгээ даран ядаж завилан суугаад хоёр хєхєє гаргаж, хоёр євдєг дээрээ барьж єгїїлрїїн: "Їїнийг харж байна уу? Хєхсєн хєх чинь энэ байна. Хавиргаа хадран хазагчид, хїйгээ хїчирхэн таслагчид! Хасар яав! Тэмїжин энэ нэгэн хєхийн сїїг хєхєж барах билээ. Хачиун Отчигин хоёул нэгэн хєхийн сїїг хєхєж їл барах билээ. Хасар бол хоёр хєхийн минь сїїг дуустал хєхєж, цээжийг минь уужим болгож амарлиулдаг билээ. Тийнхїї Тэмїжин цээжиндээ эрдэмтэй,

Хасар хав хїчтэй тул
Хатгалдан зайлагсдыг
Харвах сумын хїчээр
Хамж авчирдаг билээ.
Огшиж дутаагсдыг
Онох сумын хїчээр
Оруулан авчирдаг билээ.

Одоо дайсныг дарж тєгсгєв гэж Хасарыг їзэн ядаж байна уу?" гэв. Эхийн уурыг амарлиулаад Чингис хаан єгїїлрїїн: "Эхийг хилэгнэсэнд би айхын ихээр айж, ичихийн ихээр ичив. Бид одоо ингэхээ болъё!" гэв. Эхдээ хэлэлгїй далдуур Хасарын зарим иргэнийг булаан авч Хасарт нэгэн мянган дєрвєн зуун иргэнийг їлдээв. Їїнийг Єэлїн эх мэдээд сэтгэлээ зовсоор хурдан хєгширчээ. Хасарт єгсєн Жалайрын Жибэгэ тэндээс зайлж Баргужин оронд дутаав.

Номын Єргєє